Demedicalisering (kinder)psychiatrie

Naar aanleiding van een opiniestuk in NRCnext werd ik gepolst of ik interesse had om op Artsennet te bloggen. Vereerd was ik uiteraard, tezelfdertijd vroeg ik me af waar ik de tijd zou vinden, en wat het nut zou zijn. Iedereen schrijft stukjes tegenwoordig.

Als academicus word ik bovendien niet afgerekend op blogs, maar op wervend vermogen (de € die ik binnenhaal voor onderzoek), publicaties (o.a. weergegeven met de H-index), enthousiasmeren van studenten in onderwijs, …

Beeld bepalen

Redenen te over nochtans om het bloggen op te nemen. Daniel Samkalden verwoordde het waarom helder in een @volkskrant column op de laatste dag van het vorige jaar: ‘de wetenschappers hebben het nu eenmaal verloren van de columnisten… Ik heb nergens verstand van, maar krijg zoveel betaald dat ik niet kan weigeren.’ Als wetenschapper kan ik dus zoveel peer-reviewed artikelen plaatsen als ik wil, ter meerdere ere van mijn CV, de schittering van indexen, het zijn uiteindelijk dergelijke populaire en vlotte schrijvers die het beeld bepalen.

Maatschappelijke opinie kneden

Zij die zonder kennis van zaken ideeën de wereld insturen kneden de maatschappelijke opinie, en ze hebben op deze wijze de psychiatrie aardig wat meppen verkocht. Zo publiceerde de Volkskrant vorig jaar meerdere ongenuanceerde psychiatrie kritische columns: een columniste-pianolerares die uithaalde naar etiketjes, een politicoloog die diagnoses onzin vindt, ….

Passende mening

Het was niet zonder gevolgen; politici laten zich immers leiden door de scherpe pen van de columnisten. Op 13 januari twitterde Tofik Dibi: ‘… ik ben op zoek naar psychiater die vindt dat criteria voor voorschrijven medicatie aan kinderen te ruim zijn.’ Dat er nationale en internationale wetenschappelijk goed gefundeerde criteria en richtlijnen zijn, was niet relevant. De vraag was ook niet gericht aan degenen waarvan men kan veronderstellen dat ze er wat van weten. Via twitter was deze politicus (en zo zijn er velen) even snel op zoek naar een passende mening.

Demedicaliseren

Bij tweets van individuele Kamerleden blijft het niet. Op 19 december 2011 heeft de Kamer steun verleend aan motie 33 000-XVI, nr. 109 motie-Van der Burg/Dille over ‘demedicaliseren’ van de jeugd. Dictum: 'verzoekt de regering het 'demedicaliseren'  van de Nederlandse jeugd en het beëindigen van het onnodig problematiseren van deze jeugd als derde hoofddoel aan de stelselwijziging toe te voegen en hier bij uitwerking handen en voeten aan te geven.' Een unicum, de kamer die middels een stemming het land gezonder wil maken.

Stigmatisering

Door dit alles voelen de gezinnen met een kind met een psychiatrische stoornis zich steeds meer in de kou gezet. Stigmatisering was op zijn retour, maar dreigt nu volop terug te komen. Kwetsbare kinderen en hun ouders worden in een hoek gedrukt, want beschouwd als onverantwoordelijk. Dit terwijl er voldoende evidentie is die aantoont dat kinderpsychiatrische stoornissen biosociaal bepaald zijn, de toekomst van een kind negatief kunnen beïnvloeden, en dat behandeling effectief is.

Zorg

Daarom mijn voornemen om niet enkel peer-reviewed artikelen te publiceren en met harde kennis en significanties te ijveren voor betere zorg. Sinds meerdere maanden begeef ik me in de wereld van de sociale media; twitter en nu ook het bloggen op Artsennet. Het is immers nodig dat de publieke opinie leest waarom goede zorg nodig en nuttig is, hoe dat bereikt kan worden en dat het meer dan de moeite is om erin te investeren.

Jullie horen van me.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?