Wie controleert de baas?

We gaan er voorlopig maar vanuit dat wat in het Kunduz-akkoord (later hernoemt naar Wandelgangen-akkoord en daarna Lente-akkoord) ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Dan gebeurt eindelijk waar al jaren over wordt gesproken: de pensioenleeftijd gaat omhoog.

Voor mij als jonge huisarts niet heel spannend, ik moet eerst maar eens zien of ik die leeftijd überhaupt ga halen. Wel werk ik ruim drie dagen per maand alleen maar om mijn pensioenpremie te kunnen betalen, maar ik ga maar even uit van de optimistische utopie dat ik ooit nog iets van dat geld terug zal zien...

Bedenkingen

Ik maak me drukker om iets anders. Hoewel ik het iedere vitale collega gun om nog tot op hoge leeftijd zijn ruime ervaring aan de nieuwe generatie mee te geven, heb ik mijn bedenkingen. Het beeld dat zich onwillekeurig aan mij opdringt is dat van mijn opleiders in de co-schappen. En wellicht kent u zelf ook wel vergelijkbare verhalen.

Het waren eminente mannen (zelden vrouwen) die zich al zo vaak hadden bewezen dat hun reputatie buiten kijf stond. Niemand had voldoende autoriteit om een mening over ze te hebben, en ik als jonge co-assistent was bij wijze van spreken blij om me in hun schaduw te mogen warmen.

Maar achteraf vraag ik me af waarom bijvoorbeeld niemand die chirurg aansprak op zijn gedrag, namelijk dat hij zijn klompen nooit schoonmaakte (hygiëne) en er dus tien lagen bloed op zaten. En is het mij onduidelijk waarom niemand de matige visus van een gynaecoloog bespreekbaar maakte, terwijl het hechten hem hierdoor gehinderd werd.

Achteruitgang

Zij hadden en hebben nog collega's waar zij op dagelijkse basis mee samenwerken en die hen kunnen controleren en hierop aanspreken, maar dat is bij de laatste solistisch werkende huisartsen ook niet het geval. Wie spreekt hen aan op hun fysieke achteruitgang die bij de leeftijd hoort? Van alle huisartsen in Nederland is de helft ouder dan vijftig jaar... dat geeft te denken.

Nogmaals: ik gun het mezelf en alle collega's die op hogere leeftijd willen blijven werken, dat dat ook kan. Waarschijnlijk is de zorgvraag zo groot dat we hun hulp moeten koesteren. Maar hoe gaan we ons systeem zo inrichten dat ik en zij nog kunnen wat er voor nodig is? Hoe regelen we dit onderling zo, dat de patiënt garanties heeft?

Natuurlijk zijn er de kennistoetsen, is er de verplichte nascholing gedifferentieerd per onderwerp en zijn er het minimum aantal uren dat iemand gewerkt moet hebben in de afgelopen jaren. Eisen genoeg.

Controle

Maar de controle is nog niet gericht op de verouderende mens. Er zijn immers ook mensen die vóór hun 65ste al cognitieve problemen krijgen en zich dat niet bewust hoeven te zijn. Zo zijn er in Nederland volgens de Alzheimer vereniging zo'n 12.000 mensen met dementie op jonge leeftijd. Nu zullen collega's met dergelijke problemen hopelijk wel door de mand vallen op de toetsen.

Het probleem waar ik op doel is dit: hoe richten we het systeem zo in, dat het normaal is om mensen met autoriteit, bazen en opleiders, professoren en promotoren, te controleren en aan te spreken op hun achteruitgang?

Want het zou heel slecht zijn voor het vertrouwen in de beroepsgroep in het algemeen, als een enkele individuele disfunctionerende arts via een maatregel van de tuchtrechter gedwongen moet worden afscheid te nemen van zijn geliefde vak?!

Ziet u geen reactieformulier? Reacties. (3)